อยากแต่งงาน?
หวัด(ไม่) ดี
now, หนาว
มนต์รัก สเวนเซ่น(อีกครั้ง)
เป็นพ่อครัว เป็นคนบาป
ต้นกระเทียมผัดหมูกับเต้าหู้
ตัวหนังสือคุยกัน
ผัดถั่วงอกกับเกี๊ยมไฉ่(ผัดหนวดมังกร)
เรื่องของตาที่โดนกุ้งยิง
อะไรที่เรารอมันมักจะช้าเสมอ
ไม่เคยมีวันไหน ที่ไม่ได้ผัดกะเพรา
เมื่อผู้หญิงเค้าดูฟุตบอลโลก
คำถามจากป้ายชื่อร้าน(แอบโฆษณา)
เจ็บตัว
คิดถึงสยาม
เข้าวัด ไหว้พระ ให้ใจเย็นๆ
ภูเก็ต ตอนที่ 2 เที่ยวไปกินไป
ภูเก็ต ความสุข ที่แลกด้วยความดำ ตอนที่ 1
แพ็คกระเป๋า ไปภูเก็ต
ไม่ใช่แค่มือถือ
ถั่ว(ลันเตา)หวาน ผัดกะปิกุ้งหมึก
ปลาอะไร?ทอดทับทิม ได้บ้าง
ตามไปดู อาเฮียของผมเค้าทำงาน
ฝันร้าย ฝันหลอน
รูปงานบุญเลี้ยงพระ
ทำบุญ เลี้ยงเพลพระ ที่บ้าน
ฟุตบอลในความฝัน
ความกลัว กับ กระดุมเม็ดหนึ่ง
เรื่อง เมคอัพ กับ ผู้หญิง
เต้าหู้ทอดยัดไส้
เรื่องของคนทำเต้าหู้ขาย
วันนี้ วันที่ ๒๔ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๓
เมื่อตรุษจีนที่ผ่านมา
ทำ"แหนมคลุกฝุ่น"
สว่าง กับ สลัว
เตี๋ยวต่อชาม
การกลับมาของ ร๊อค เล็ก เล็ก
ความกวน...ของแม่ค้าในตลาดสดราชบุรี
ประโยชน์ของการล้อ ชื่อพ่อ ชื่อแม่กัน
ใหม่
แป้ง
(ละ)อ่อน






 

เมื่อวานนี้ อาเฮียของผม ไปถอยโทรศัพท์มือถือมาใหม่ เครื่องนึง
เป็นโนเกีย รุ่นไหนรุ่นอะไรผมก็จำไม่ได้แล้ว
รู้แต่ว่าหน้าจอ ทัชสกรีน แล้วก็จอบึ้มมาก
อาเฮีย บอกว่า ซื้อมาไว้เพื่อใช้เข้าดูเวป และก็ดู เฟสบุ๊ค

พูดถึงเฟสบุ๊คช่วงนี้เป็นเวปที่ผมเข้าดูมาเป็น อันดับ 1 เลย
ดูก่อนไดอะรี่ของตัวเอง และก็ไดของเพื่อนๆญาติๆ เสียอีก
หลายคนชอบเล่นเฟสบุ๊ค เพราะมันตอบสนอง ความทันอกทันใจ
ของวัยรุ่นยุค 3G ได้ทันที ตอบโต้ กันได้ทันที
บางคนเลย บันทึกเรื่องราวขอวตัวเองบนเฟสบุ๊คแทนไดอะรี่ไปเลยก็มี

ที่เข้าดูเฟสบุ๊คบ่อยๆเพราะชอบไปดูว่าคนอื่นตอนนี้เค้าทำอะไรเป็นยังไงบ้าง
พูดง่ายๆ ยังขอบสอดรู้ เรื่องชาวบ้านอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละ
แต่ถึงอย่างไร สำหรับผมก็ยังชอบเขียนไดอะรี่ออนไลน์ มากกว่า
เพราะ Feel ความรู้สึกของไดอะรี่ออนไลน์ มันดูขลัง ดูอบอุ่น มากกว่า

มาว่าถึงโทรศัพท์มือถือ ที่เฮียผมที่เค้าพึ่งถอยมาใหม่ต่อ
จะว่าไปแล้วก็เหลือเชื่อครับ ที่มือถือตัวใหม่นี้เป็น ซิมเบี้ยน ตัวแรกของเฮียเค้าเลย
ที่บอกว่าเหลือเชื่อเพราะ อาเฮียของผมจัดว่าเป็น มนุษย์ ไฮเทคคนนึงเลย
แต่มือถือ ที่เฮียแกใช้ดัน เป็นมือถือที่ธรรมดามากๆคือใช้โทรเข้าโทรออกเท่านั้นเอง
เนี่ยเป็นมือถือตัวแรกที่เอาไว้ใช้ เล่น ต่อเนตด้วยเลย
ซึ่งมันก็เหมือนๆกับตัวผมที่ โทรศัพท์ของผมแสนจะธรรมดา
ใช้โทรคุยเป็นหลัก แล้วก็ใช้ฟังเพลงอีกอย่าง ส่วนฟังก์ชั่นอื่นๆ ผมไม่ใช้เลย!!

วันก่อนเห็น คุณน้องลูกค้า คนนึงมานั่งทานข้าวที่ร้านกับครอบครัว
ไม่เป็นอันกินข้าวเลย เพราะผมเห็นคุณน้อง นั่งแชท BB ออนเฟสบุ๊ค
(ดันไปสอดรู้ ดูคนอื่นเค้าอีกว่า ทำอะไรอยู่ แหะๆ)
ไม่รู้นะครับใครจะว่ายังไง แต่สำหรับผมว่ามันเยอะไป
มีเวลาสำหรับคนรอบข้างบ้าง ก็ดี แต่นี่เวลาไปอยู่บนโลกออนไลน์ตลอดเลย

จะว่าไปก็ไม่น่าเชื่อนะครับ
ว่าไอ้เจ้ามือถือ เนี่ยมัน มาไกลกว่าที่เราคิดเยอะเลย
ย้อนกลับไปสมัยตอนที่มือถือยังไม่มี แต่มีเพจเจอร์
ตอนนั้น ใครมีไอ้เพจเจอร์พกติดตัว แล้วพอมีเสียงเรียกเข้ามา
แค่นั้นคนที่อยู่ใกล้ๆก็จะมองหันมาเป็นตาเดียวกันเลย มันเท่ห์เหลือเกิน
สำหรับผมจะเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ เพราะอาเฮีย ของผม
เค้าเคยเป็นคนข่าว ทำงานสายข่าวมาก่อน เลยต้อง เพจเจอร์ใช้ตั้งแต่สมัยแรกๆ

หลายครั้งที่ผมส่งข้อความกลับไปให้อาเฮียของผม
เข้าตู้โทรศัพท์ พร้อมกับ โพยข้อความ ที่จะฝากส่ง
ต้องเรียบเรียงมาให้สั้น แต่ได้ใจความ จะได้ไม่วกวน
เพราะ call center ที่พิมพ์ข้อความส่งจะได้ไม่งงตาม
บางครั้งก็ สื่อสารกันไม่ดีข้อความผิดจากที่เราจะฝากส่ง
แต่นั้นก็เป็นการสื่อสารที่ไฮเทคที่สุดของยุคนั้นแล้ว

แล้วต่อมาก็มี โทรศัทพ์เคลื่อนที่ โมบาย ให้ใช้กัน
ซึ่งผมก็เห็น พี่ชายผม เค้าใช้ตั้งแต่ยุคแรกๆ จอขาวดำ มีเสาอากาศ
โทรติดบ้างไม่ติดบ้างเพราะเครือข่ายมันยังน้อย
จนเมื่อประมาณ 7-8 ปีที่แล้วนี่เอง ผมก็ได้มีมือถือของตัวเอง เครื่องแรกในชีวิต
จำได้ว่าเป็นมือถือ ยี่ห้อ alcatel ตัวเครื่องสีเขียวๆ ใช้โทรได้อย่างเดียว
เสียงเรียกเข้าตุ๊ดๆ เท่านั้น จากวันนั้นถึงวันนี้ ผมเปลี่ยน มือถือ มาแล้ว
หลายเครื่อง บางเครื่องใช้แป๊บเดียวเปลี่ยน บางเครื่องใช้เป็นปี

แต่ทั้งหมดผมก็ใช้แค่จุดประสงค์หลักคือ โทรคุย ฟังก์ชั่นอื่นๆแทบไม่ค่อยใช้
เพราะลำพังแค่โทรคุยอย่างเดียว ก็แทบไม่ได้ใช้คุยอะไรกับใครเท่าไหร่
มีโทรศัพท์ ใช้ 2 เบอร์ แต่เชื่อหรือไม่ ต่อ 1 เดือน
ผมเสียค่าโทรประมาณ 300 กว่าๆเท่านั้นเอง

ผมเคยถามอาเฮียผมว่า คิดว่า มือถือ เนี่ยมันจะสามารถทำอะไร
ได้มากกว่า ที่เราเห็นๆกันในปัจจุบันอีกไหม? อาเฮียตอบว่า
ดูดูแล้ว มือถือน่าจะพัฒนา อะไรไปกว่านี้ยากแล้ว มันตอบสนองได้แทบทุกอย่าง
คิดดู ถ้าเมื่อก่อนตอนมีมือถือใหม่ๆ ถ้ามีใครบอกว่า
อีกหน่อย มือถือ จะเป็นวิทยุ ใช้ฟังเพลง ใช้ดูทีวี เป็นกล่องถ่ายรูปได้ด้วย
ใช้เล่นอินเตอร์เนต ส่งเมลล์ กันได้ เราคงคิดในใจ มันจะเกินไปแล้วมั้ง
แต่เป็นไง เดี๋ยวนี้ มันทำได้หมดจริงๆ

แหมผมคิดในใจเล่นๆ แบบเว่อร์ๆ ถ้าอีกหน่อยเค้าสามารถทำ มือถือ
ที่สามารถ ใช้ทำอาหาร ปรุงอาหารแทนคนได้ เค้าทำออกมาขายเมื่อไหร่
เมื่อนั้น ผมคงต้องปิดร้าน นอนเกาพุงแน่ๆเลย
 

     Share

<< ถั่ว(ลันเตา)หวาน ผัดกะปิกุ้งหมึกแพ็คกระเป๋า ไปภูเก็ต >>

Posted on Wed 31 Mar 2010 14:05
มือถือนี่เหมือนเป็นอวัยวะนึงของร่างกายไปแล้ว ยิ่งทำงานแบบที่นู๋ทำด้วยนี่ ขาดมือถือเหมือนขาดใจเลยค่ะ

มือถืออัจฉริยะนี่มันเริ่ดนะคะ แต่ว่ามันแฮงค์ง่ายมาก แล้วก็เอ๋อบ่อยด้วย

เวลามันเอ๋อขึ้นมาที อยากจะโยนทิ้งเลย

** เห็นด้วยค่ะว่าไดอารี่มันมีเสน่ห์กว่า เฟสบุ๊ค เพราะนู่เล่นเฟสบุ๊คไม่เป็นนั่นเอง ฮ่าๆๆๆๆ
Paja   
Wed 31 Mar 2010 22:20 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh