เมื่อผมจะกลับมาเขียนไดอะรี่
ชีวิตของคนทำร้านอาหาร เหมือนถูกกำหนดมาให้ไร้คู่
วันธรรมดา
อย่างงี้ก็มีด้วย
เรื่อง ซ่อม ต่อไปคงค่อยๆหายไปจากชีวิตคนเรา
ทุกอย่างเกิดขึ้น เพื่ออะไรสักอย่างเสมอ
ผมรักผู้หญิงคนนี้มากกว่าผู้หญิงทุกคนในโลก
สุขเมื่อเราได้ออกไปหาอะไรที่แตกต่างจากที่เดิมๆ
ประสบการณ์ในห้องผ่าตัด(2)
ประสบการณ์ ในห้องผ่าตัด(1)
ภาพเก่าๆ
เชียงใหม่ทริป ตามล่าหาดอกพญาเสือโคร่ง ตอนที่2 จบเลยล่ะกัน
เชียงใหม่ทริป ตามล่าหาพญาเสือโคร่ง ตอนที่ 1
อยากแต่งงาน?
หวัด(ไม่) ดี
now, หนาว
มนต์รัก สเวนเซ่น(อีกครั้ง)
เป็นพ่อครัว เป็นคนบาป
ต้นกระเทียมผัดหมูกับเต้าหู้
ตัวหนังสือคุยกัน
ผัดถั่วงอกกับเกี๊ยมไฉ่(ผัดหนวดมังกร)
เรื่องของตาที่โดนกุ้งยิง
อะไรที่เรารอมันมักจะช้าเสมอ
ไม่เคยมีวันไหน ที่ไม่ได้ผัดกะเพรา
เมื่อผู้หญิงเค้าดูฟุตบอลโลก
คำถามจากป้ายชื่อร้าน(แอบโฆษณา)
เจ็บตัว
คิดถึงสยาม
เข้าวัด ไหว้พระ ให้ใจเย็นๆ
ภูเก็ต ตอนที่ 2 เที่ยวไปกินไป
ภูเก็ต ความสุข ที่แลกด้วยความดำ ตอนที่ 1
แพ็คกระเป๋า ไปภูเก็ต
ไม่ใช่แค่มือถือ
ถั่ว(ลันเตา)หวาน ผัดกะปิกุ้งหมึก
ปลาอะไร?ทอดทับทิม ได้บ้าง
ตามไปดู อาเฮียของผมเค้าทำงาน
ฝันร้าย ฝันหลอน
รูปงานบุญเลี้ยงพระ
ทำบุญ เลี้ยงเพลพระ ที่บ้าน
ใหม่
แป้ง
(ละ)อ่อน






 

เมื่อวานมีเพื่อนรุ่นน้องมาโฟสข้อความที่หน้าFBของกระผมว่า
"พี่โอ๋ .. ทิ้งไดอารี่ไปแล้ว :'(( ,, ร้องไห้แทนไดอารี่"

จริงๆก็ไม่ได้ทิ้ง แต่แค่ห่างๆกันไปเท่านั้น ปกติก็แวะเข้ามาดู(บ้าง)
คือช่วงนี้ยอมรับเลยว่า วนเวียนอยู่แต่ facebook เป็นหลัก
ข้อดีอย่างหนึ่งของ fb คือการสื่อสารตอบโต้กันอย่างรวดเร็วและสั้นๆ
การติดต่อสื่อสารกันในวันข้างหน้า จะสื่อสารกันด้านข้อมูล
ตัวหนังสือกันมากขึ้นกว่าการใช้เสียงคุยกันทางโทรศัพท์

เพื่อนๆหลายคนที่ผมรู้จักเดี๋ยวนี้แทบจะไม่ค่อยได้กริ๊งกร๊าง(ใช้ศัพท์โบราณมาก)
ไม่ค่อยโทรหากันเท่าไหร่ ก็อาศัยตามอ่าน FB ของเค้า ก็พอจะรู้ว่าเป็นไงบ้าง
ถ้าอยากเจาะลึก ก็ต้องโทรคุย กลายเป็นว่าเดี๋ยวนี้ขี้เกียจคุยทางเสียง
กลายเป็นคุยผ่านทางตัวหนังสือไปซะแล้ว

หลายๆครั้งกลายอัพสเตตัสบนหน้ากระดานข้อความของตัวเอง
เหมือนการคุยกับเพื่อนๆ พร้อมกันทีละหลายๆคน
ยิ่งเวลาช่วงละครหลังข่าว เอาอย่างง่ายๆ ละครเรื่องวนิดา
ผมเห็นหลายๆคน อัพเดตสเตตัส อัพเดต คำพูดของตัวละคร
มาลงบนหน้ากระดานของตัวเอง แล้วก็จะมีเพื่อนมาคอมเม้น มาคุยต่อๆกัน
จริงๆแล้วมันเหมือนกับการ ที่รเาและเพื่อนของเรา นั่งดูละครไปด้วยกัน พร้อมๆกัน
ในทีที่เดียวกัน ทั้งๆที่อยู่ กันคนละบ้าน คนละที่หรือแม้กระทั่งคนละจังหวัดเลย
เหมือนกลายมาเป็นนั่งคุยอยู่ข้างๆหูกันเลย

ผมไม่รู้ว่าการสื่อสาร social network แบบนี้ มันเป็นไงต่อไป
แต่ที่แน่ๆ เมื่อวันก่อนบิล ค่าโทรศพท์แจ้งยอดมา
ยังอดแปลกใจไม่ได้ เพราะ เวลานาทีที่ใช้คุยโทรศัพท์
มันยังน้อยกว่าเวลาที่ใช้เล่นเนตผ่าน บนโทรศัพท์มือถือ
เข้าสู่ยุคตัวอักษรคุยกันแล้วครับผม

     Share

<< ผัดถั่วงอกกับเกี๊ยมไฉ่(ผัดหนวดมังกร)ต้นกระเทียมผัดหมูกับเต้าหู้ >>

Posted on Wed 29 Sep 2010 12:13
อ่านความคิดของคุณ แล้วต้องลองค้นหาดูสักที
ว่าเฟสบุค มันมีดียังไงมั่ง ต้องมีซะแล้ว หรือไงนี่

ขอบคุณค่ะในมุม ที่คุณมอง
grace   
Wed 29 Sep 2010 19:47 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh