มาดูใบออเดอร์ สั่งอาหารของคุณลูกค้ากัน
นี่หรือ อาชีพอิสระ
วันหวยออก- เรื่องของหนังยาง
คุณขาดเราได้ แต่เราขาดคุณไม่ได้
กระเพาะหมู
กินข้าวนอกบ้าน
Take Home : สั่งกลับบ้านค่ะ/ครับ
ทำ ต้มยำ ยังไงก็ต้องชิม
คู่มือ ร้านข้าวต้มหวังอยู่ ราชบุรี
เรื่อง เงินๆ ทอนๆ :วันแบงค์พันแห่งชาติ
เมื่อผมจะกลับมาเขียนไดอะรี่
ชีวิตของคนทำร้านอาหาร เหมือนถูกกำหนดมาให้ไร้คู่
วันธรรมดา
อย่างงี้ก็มีด้วย
เรื่อง ซ่อม ต่อไปคงค่อยๆหายไปจากชีวิตคนเรา
ทุกอย่างเกิดขึ้น เพื่ออะไรสักอย่างเสมอ
ผมรักผู้หญิงคนนี้มากกว่าผู้หญิงทุกคนในโลก
สุขเมื่อเราได้ออกไปหาอะไรที่แตกต่างจากที่เดิมๆ
ประสบการณ์ในห้องผ่าตัด(2)
ประสบการณ์ ในห้องผ่าตัด(1)
ภาพเก่าๆ
เชียงใหม่ทริป ตามล่าหาดอกพญาเสือโคร่ง ตอนที่2 จบเลยล่ะกัน
เชียงใหม่ทริป ตามล่าหาพญาเสือโคร่ง ตอนที่ 1
อยากแต่งงาน?
หวัด(ไม่) ดี
now, หนาว
มนต์รัก สเวนเซ่น(อีกครั้ง)
เป็นพ่อครัว เป็นคนบาป
ต้นกระเทียมผัดหมูกับเต้าหู้
ตัวหนังสือคุยกัน
ผัดถั่วงอกกับเกี๊ยมไฉ่(ผัดหนวดมังกร)
เรื่องของตาที่โดนกุ้งยิง
อะไรที่เรารอมันมักจะช้าเสมอ
ไม่เคยมีวันไหน ที่ไม่ได้ผัดกะเพรา
เมื่อผู้หญิงเค้าดูฟุตบอลโลก
คำถามจากป้ายชื่อร้าน(แอบโฆษณา)
เจ็บตัว
คิดถึงสยาม
เข้าวัด ไหว้พระ ให้ใจเย็นๆ
ใหม่
แป้ง
(ละ)อ่อน






 

ในชีวิตเราเคยเห็นเคยดูละคร ดูภาพยนตร์มาหลายๆเรื่อง
หลายครั้งมีฉากที่ตัวแสดงต้องเข้าห้องผ่าตัด
ต้องเข้าไปนอนรอ ขึ้นเขียงให้หมอมาผ่า
หมอชุดเขียวๆ พร้อมดวงไฟที่ส่องบนเตียงผ่าตัด
ฉากที่เห็นในละคร เมื่อเราต้องมาแสดงในชีวิตจริงๆของเรา
คิดแล้วมันน่าตื่นเต้น และก็ทำให้เรากลัวขึ้นมาได้ทีเดียว

ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 14 มีนาคม
ผมขับรถมอเตอร์ไซด์กลับจากตลาด พอถึงสี่แยกหนึ่ง
เป็นจังหวะที่ไฟเขียวพอดี ผมขับรถให้ไหลตามสัญญาณไฟเขียว
แล้วจู่ๆ มีมีมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งหักเลี้ยวรถเพื่อจะเลี้ยวขวา
อย่างกะทันหัน และกระชั้นชิด มันชนกันแน่ๆในจังหวะนั้นผมคิด
ผมตัดสินใจเบรกกระทันหันทันที ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคดีหรือ ร้าย
เบรกของรถทำงานได้ดีมาก รถหยุดกึกทันที แล้วล้มลงหมุนอยู่ตรงนั้น
ไม่ชนรถคันที่ตัดหน้าผมครับ แต่รถของผมล้มตรงนั้น ส่วนตัวผมล้มลง
ไม่รู้อีกท่าไหนเหมือนกันตอนนั้น ผมลุกขึ้นมามองรถ
ที่ยังเร่งเครื่องตรงกลาง 4 แยกนั้น มีพลเมืองดี มาดับเครื่องรถให้
ถามว่าผมเป็นอะไรไหม แล้วพี่ตำรวจจราจรก็เข้ามาดูผม

เป็นอะไรไหม? พี่ตำรวจถาม ผมบอกว่าเจ็บหัวเข่า เดินแทบไม่ไหว
หัวเข่า 2 ข้างของผมเป็นแผลถลอก ผมรู้สึกปวดชาๆที่แขนซ้าย
ผมถกแขนเสื้อออกมาดู แขนซ้ายแถวๆข้อมือ ปวดเปล่งช้ำ สีม่วงๆ
แขนหักเปล่าว่ะเนี่ยกู ผมนึกในใจ พี่ตำรวจถามว่า
แขนขยับได้ไหม?
ผมรองขยับนิ้ว และแขน มันก็ยังพอขยับได้อยู่
ตำรวจบอกว่า ไปทำแผลก่อน ที่โรงพยาบาล แล้วก็ขับรถส่งผมไปโรงพยาบาล

เจ้าหน้าที่มูลนิธิ เข้ามาสอบถามอาการ และก็ไปขับมอเตอร์ไซด์มาให้ที่รพ.
ระหว่างรอทำประวัติ ผมเริ่มรู้สึกปวดทั้งตัว เหมือนเป็นลม
เจ้าหน้าที่ รพ. ทำการพยาบาลเบื้องต้นทายาล้างแผล เข้าเฝือกที่แขนไว้แบบลวกๆ
ผมเลยถามพยาบาลว่า กระดูกหักหรือเปล่า
"ไม่แน่ อาจจะ...."
ผลเอ๊กซเรย์ ออกมา กระดูกข้อมือหัก ต้องจัดกระดูก ต้องนอนรพ.รอผ่าตัดครับ
ทันทีที่ทราบผล ผมงง เพราะไม่คิดว่า จะเป็นเรื่องใหญ่ แบบนี้

ผมถูกเข็นขึ้นเตียงเพื่อไปนอนที่ห้อง รอหมอชำนาญเฉพาะทางกระดูก
มาวินิจฉัยอีกครั้งหนึ่ง ห้องคนไข้รวม ของตึกนี้ มีแต่คนไข้ แขนขาหักทั้งนั้น
ระหว่างรอหมอ พยาบาลก็มาถามว่า ผมกินอะไรครั้งสุดท้ายกี่โมง
ผมตอบไปว่า ตอนตี3 เมื่อวานนี้ ซึ่งตอนนั้นก็เวลาประมาณ บ่ายโมง
ของอีกวันหนึ่ง ผมก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยแม้แต่น้ำ เกือบๆ 10 ชัวโมงแล้ว
งั้นงดอาหารและน้ำดื่มนะ เพราะต้องผ่าตัดดมยาสลบ

"ผ่าตัด" "ดมยาสลบ" เฮ้ยไรว่ะเนี่ย ต้องขนาดนี้เลยเหรอ?

ตอนนี้อาการเจ็บปวดที่แขนที่หักผมไม่ปวดเท่าไหร่ น่าจะเป็นเพราะความชา
ผมกังวลเรื่องการผ่าตัด การวางยามากกว่า พยาบาล เดินมาบอก
"เดี๋ยวไปตรวจคลื่นหัวใจ ตรวจเลือด เช็คความดัน" นะค่ะ
หลังจากนั้นผมก็โดนเข็น พาเข้าห้องโน่น ห้องนี้ ตรวจ เจาะ จิ้ม ด้วยเข็มเยอะมาก
ปกติ ผมเป็นคนกลัวเข็มนะครับ ครั้งนี้เลย โดนเข็มจิ้มจนเข็ดเลย

บ่าย 3 โมง คุณหมอเจ้าของไข้เดินมาที่เตียงของผม
หมอเปิดดูผลเอ๊กซเรย์ กระดูกข้อมือหัก ต้องผ่าตัดเอาเหล็กเข้าไปยึด
แล้วอีก 2 ปีค่อยมาว่ากันว่า จะเอาเหล็กออกหรือเปล่านะ
นี่ผมต้องเจ็บตัวอีกรอบหรือเนี่ย? หมอบอกว่าเรื่องนั้นอีกยาว
เอาเรื่องตอนนี้ให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวประมาณ 3 ทุ่ม เข้าห้องผ่าตัดนะครับ
"หมอครับ ต้องวางยาสลบผ่าตัด ผมไม่เคยมาก่อนเลยนะครับ" ผมพูด
"ถ้า งั้นก็โชคดีล่ะครับ เป็นประสบการณ์ชีวิต" หมอบอกผมพร้อมยิ้มๆ

เวลาตอนนั้นประมาณ 6 โมงเย็น
การรอคอย เป็นความทรมาน อย่างหนึ่ง แล้วยิ่งการรอคอยขึ้นเขียง แบบนี้
ยิ่งทรมานเป็นกำลังสอง น้ำก็กินไม่ได้ ข้าวก็ไม่ได้กิน หิวก็หิว
ผมอยากจะผ่าซะตอนนี้ให้มันเสร็จๆไปสักที
เวลา 3 ทุ่มกว่าๆ ยังไม่มีเจ้าหน้าที่ มาเข็นผมเข้าห้องผ่าตัดเลย
คุณพยาบาล เดินมาบอกว่า วันนี้มี เคส ฉุกเฉินเยอะมาก ห้องผ่าตัดยังไม่ว่างเลย
วันจันทร์แบบนี้คนไข้จะเยอะมาก ทำใจหน่อยนะค่ะ
"แหม ล้มวันไหนก็ไม่ล้ม มาล้มวันนี้อีก" เอ้านี่ตกลงเราจะเป็นอะไรต้องเลือกวันด้วย
เดี๋ยวถ้าหมอให้เข้าผ่าตัดเมื่อไหร่จะมีเจ้าหน้าที่ มาพาไปห้องผ่าตัดนะ

ห้องคนไข้รวม ของตึกกระดูก เป็นห้องที่มีคนไข้เข้าออกตลอด เพราะอุบัติเหตุมีตลอด
ระหว่างที่ผมนอนรอผ่าตัด ก็จะมีเสียงคนร้องโอยๆ ด้วยความเจ็บ ตลอดเวลา
นี่เป็นความทรมานครั้งหนึ่งในชีวิตของผมเลยก็ว่าได้
ผมทั้งท้อ ทั้งหิว ทั้งเพลีย และทั้งปวด มันหดหู่มากๆ


เวลาเกือบๆเที่ยงคืนแล้ว
ผมยังต้องนอนรอด้วยความทรมาน ยังไม่ได้ผ่าตัด
คุณพยาบาลคนเดิมเดินมา พร้อมเข็มฉีดยา ผมคาดว่าน่าจะเป็นยาแก้ปวด
หรืออาจจะเป็นมอร์ฟีน ที่หมอสั่งมาให้ฉีดแก้ปวดให้ผม
ฉีดยาแก้ปวดก่อนนะค่ะ หลับไปก่อนเลย แล้วจะมาปลุกถ้าจะไปเข้าห้องผ่าตัด

ผมหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ หลังโดนฉีดยาเข็มนั้น
เกือบๆ  ตี 2 หม่าม้าและ น้องสาวของผมมายืนมองผมที่หน้าเตียง
หม่าม้ากับน้องสาวผมพึ่งเก็บร้านเสร็จกะว่าจะมาดูอาการของผม
ผมมองเห็นกับข้าว ของกินที่ทั้งคู่หิ้วมา สายตาของทั้งสองคนที่มองผม
แทบทำให้ผมอยากร้องไห้ ผมรู้ว่า เค้าทั้งห่วง ทั้งสงสารผม
ที่เห็นผมต้องมานอนรอสภาพนี้ ยังไม่ได้ผ่าตัดเลย แบบนี้ก็ยังกินอะไรไม่ได้
ผมโดนย้ายจากห้องรวม ไปนอนรอที่ห้องพิเศษ
ถึงเวลานี้ก็เกือบๆจะตี 3 แล้ว ก็เกือบๆ 1 วันเต็มๆ ที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องผมเลย
แต่อากาศเย็นๆของแอร์ ทำให้ผมดีขึ้น ผมนอนหลับไปอีกครั้ง พร้อมนอนรอผ่าตัด
(ตามต่อตอนเข้าห้องผ่าตัด นะครับ)

     Share

<< ภาพเก่าๆประสบการณ์ในห้องผ่าตัด(2) >>

Posted on Thu 7 Apr 2011 0:19
ว่าแล้ว ช่วงนั้นจู่ๆ คุณพี่ก็เงียบไป..มารู้ข่าวอีกทีจากเฟซบุ๊ค ตกใจเลย

หายไวไวน้า
นู๋เอง   
Thu 7 Apr 2011 12:55 [2]

ดีใจด้วยค่ะ ที่คุณได้รับการรักษา และดีขึ้นแล้ว
ขอให้คุณกลับสู่สภาพสมบุรณ์โดยเร็วค่ะ ขอบคุณค่ะ ที่มาเล่าให้อ่าน
เฟื่อง   
Thu 7 Apr 2011 1:13 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh