ปีชง
เมื่อแก๊สหมด(ก็ต้องสั่งสิครับ)
มะระ ถึงจะขมแต่ทนได้
น้ำโพราลิสกับโซดาตราสิงห์
เพียงแวะเข้ามาชิม เราก็แอบอมยิ้ม^^อยู่ในใจ
ไก่ต้มสับกับไก่คั่วเค็ม
ชื่อเรียกแทนคุณลูกค้าขาประจำ
สีของเสื้อ
เมื่อคุณฝรั่งสั่งอาหาร
มาดูใบออเดอร์ สั่งอาหารของคุณลูกค้ากัน
นี่หรือ อาชีพอิสระ
วันหวยออก- เรื่องของหนังยาง
คุณขาดเราได้ แต่เราขาดคุณไม่ได้
กระเพาะหมู
กินข้าวนอกบ้าน
Take Home : สั่งกลับบ้านค่ะ/ครับ
ทำ ต้มยำ ยังไงก็ต้องชิม
คู่มือ ร้านข้าวต้มหวังอยู่ ราชบุรี
เรื่อง เงินๆ ทอนๆ :วันแบงค์พันแห่งชาติ
เมื่อผมจะกลับมาเขียนไดอะรี่
ชีวิตของคนทำร้านอาหาร เหมือนถูกกำหนดมาให้ไร้คู่
วันธรรมดา
อย่างงี้ก็มีด้วย
เรื่อง ซ่อม ต่อไปคงค่อยๆหายไปจากชีวิตคนเรา
ทุกอย่างเกิดขึ้น เพื่ออะไรสักอย่างเสมอ
ผมรักผู้หญิงคนนี้มากกว่าผู้หญิงทุกคนในโลก
สุขเมื่อเราได้ออกไปหาอะไรที่แตกต่างจากที่เดิมๆ
ประสบการณ์ในห้องผ่าตัด(2)
ประสบการณ์ ในห้องผ่าตัด(1)
ภาพเก่าๆ
เชียงใหม่ทริป ตามล่าหาดอกพญาเสือโคร่ง ตอนที่2 จบเลยล่ะกัน
เชียงใหม่ทริป ตามล่าหาพญาเสือโคร่ง ตอนที่ 1
อยากแต่งงาน?
หวัด(ไม่) ดี
now, หนาว
มนต์รัก สเวนเซ่น(อีกครั้ง)
เป็นพ่อครัว เป็นคนบาป
ต้นกระเทียมผัดหมูกับเต้าหู้
ตัวหนังสือคุยกัน
ใหม่
แป้ง
(ละ)อ่อน






 

มีคนตั้งคำถามว่า ตั้งแต่มีfacebook แล้วทำให้คุณอัพไดอะรี่น้อยลงไปไหม?
คำตอบ ของผมก็คือ ไม่ได้น้อยลงไปหรอก แต่แทบจะไม่ได้อัพไดอะรี่เลยมากกว่า

เมื่อวันก่อนเพื่อนรุ่นน้อง อัพสเตตัสบน FB ว่า อยู่ๆก็รู้สึกนึกถึง คิดถึงบรรยากาศ
เมื่อครั้งตอนที่อัพไดอะรี่ ตอนที่ยังไม่มี FB สเตตัสนี้ทำให้ผมรู้สึกคิดถึง ไดอะรี่ทันทีเหมือนกัน
นั่งย้อนคลิกกลับไปดูไดอะรี่หน้าเก่าๆ แล้วคิดถึงคนที่อยู่ในไดอะรี่มากๆ
คนแล้ว คนเล่า ที่เข้ามารู้จักกัน แล้วก็จากกันไปก็เยอะ  แล้วก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ถึงตอนนี้ก็มีเยอะ
หลายคน รู้จักกันคั้งแต่เรียนยังไม่จบ ตอนนี้เรียนจบทำงานกันแล้ว
หลายคน รู้จักกันตั้งแต่ยังไม่มีครอบครัว ตอนนี้ก็มีลูกไปแล้ว
หลายคน รู้จักกันตั้งแต่มีแฟน ตอนนี้เลิกกับแฟนไปแล้ว ก็มี

ยอมรับว่า การสื่อสารและโต้ตอบกัน บน FB ที่รวดเร็ว ฉับไว สั้นๆ มันสนุก ตื่นเต้น กว่า ไดอะรี่
มันทำให้ผมแทบจะลืมความรู้สึกของการเขียนได ของการเล่าเรื่องไปเลย
แต่ ความสนุก ความตื่นเต้นที่ว่ามาของFB มันเป็นผิวๆ เปลือกๆครับ
หลายคนที่รู้จักกันบนFB เราก็จะรู้จักกันแบบผิวๆ มันไม่ลึกเท่า การรู้จักกันบนไดอะรี่

การรู้จักกันบน FB จะไม่สนิท และลึกซึ้งเท่ากับ ถ้าเราได้รู้จักกันจากการผ่านการเล่าเรื่องในไดอะรี่
เพื่อนที่รู้จักกันบนไดอะรี่ ผมมักจะใช้คำว่า"ญาติๆไดอะรี่้" มันรู้สึกอบอุ่นและผูกพันกันมากกว่า
การอ่านเรื่องราว ในไดอะรี่ ของญาติๆเรา ทำให้เรารู้เรื่องแทบจะเป็นคนในครอบครัวเดียวกับเค้า
ผิดกับในFB ที่การอัพสเตตัส บางสเตตัสของเพื่อนเรา อ่านแล้วเรายังงง ยังไม่ค่อยเข้าใจ
เพราะบางคนอัพสเตตัสแบบ แอ๊บแสตร็ก มากๆ(อย่างที่พี่โน้ส พูดไว้ในเดี่ยว9) เค้ารู้ของเค้าคนเดียว

คิดถึง ครับ คิดถึง ไดอะรี่ คิดถึงคนในไดอะรี่ คิดถึงความอบอุ่น ของคนเขียนไดอะรี่
สัญญา และจะพยายาม กลับมาเขียนไดอะรี่ใหม่อีกครั้ง อาจจะไม่บ่อย แต่จะให้ถี่ มากกว่า ครับ
แล้วเจอกัน

     Share

<< ชีวิตของคนทำร้านอาหาร เหมือนถูกกำหนดมาให้ไร้คู่เรื่อง เงินๆ ทอนๆ :วันแบงค์พันแห่งชาติ >>

Posted on Mon 22 Aug 2011 4:27
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh