social network
young at heart
เขียนเรื่อง น้ำท่วม ซะหน่อย
ฉันรักเย็นวันศุกร์ แต่ เกลียดเช้าวันจันทร์
ข้าวผัดกะเพราคลุก
ก็เพราะเจ้าความรักนี่แหละที่ยังทำให้เรายังอยากใช้ชีวิตอยู่ รอคนๆนั้น
ง่ายๆ แกงจืดเต้าหู้ ผมทำได้ คุณก็ทำได้ครับ
เทศกาล(จำ)เจ
เดี๋ยวนี้ผมอ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์น้อยลง
ปีชง
เมื่อแก๊สหมด(ก็ต้องสั่งสิครับ)
มะระ ถึงจะขมแต่ทนได้
น้ำโพราลิสกับโซดาตราสิงห์
เพียงแวะเข้ามาชิม เราก็แอบอมยิ้ม^^อยู่ในใจ
ไก่ต้มสับกับไก่คั่วเค็ม
ชื่อเรียกแทนคุณลูกค้าขาประจำ
สีของเสื้อ
เมื่อคุณฝรั่งสั่งอาหาร
มาดูใบออเดอร์ สั่งอาหารของคุณลูกค้ากัน
นี่หรือ อาชีพอิสระ
วันหวยออก- เรื่องของหนังยาง
คุณขาดเราได้ แต่เราขาดคุณไม่ได้
กระเพาะหมู
กินข้าวนอกบ้าน
Take Home : สั่งกลับบ้านค่ะ/ครับ
ทำ ต้มยำ ยังไงก็ต้องชิม
คู่มือ ร้านข้าวต้มหวังอยู่ ราชบุรี
เรื่อง เงินๆ ทอนๆ :วันแบงค์พันแห่งชาติ
เมื่อผมจะกลับมาเขียนไดอะรี่
ชีวิตของคนทำร้านอาหาร เหมือนถูกกำหนดมาให้ไร้คู่
วันธรรมดา
อย่างงี้ก็มีด้วย
เรื่อง ซ่อม ต่อไปคงค่อยๆหายไปจากชีวิตคนเรา
ทุกอย่างเกิดขึ้น เพื่ออะไรสักอย่างเสมอ
ผมรักผู้หญิงคนนี้มากกว่าผู้หญิงทุกคนในโลก
สุขเมื่อเราได้ออกไปหาอะไรที่แตกต่างจากที่เดิมๆ
ประสบการณ์ในห้องผ่าตัด(2)
ประสบการณ์ ในห้องผ่าตัด(1)
ภาพเก่าๆ
ใหม่
แป้ง
(ละ)อ่อน






 

ช่วงนี้เหนื่อยมาก เหนื่อยทุกวัน คือจริงๆอยากหยุดพักชาร์จพลัง เหมือนกัน
แต่ช่วงต้นเดือนแบบนี้ จะขายดี พร้อมกับ เป็นช่วงเคลียร์รายจ่ายของร้านด้วย
และก็ของตัวเองด้วย ช่วงนี้เป็นช่วงของคนมีค่า สารพัดค่าใช้จ่ายเลย
ก็เลยสู้ๆ ทำงานเอาตังค์ จะได้เก็บตังค์ไว้ไปจ่าย

จริงๆเวลาอ่านfacebook อ่านไดอารี่ของใครส่วนใหญ่จะบ่นเรื่องงาน
เรื่องความเหนื่อย เรื่องเมื่อไหร่จะหยุด ดูเหมือนทุกๆคนจะโหยหาวันหยุดกันเหลือเกิน
ผมก็เป็นคนหนึ่งที่มีอาการแบบนี้เหมือนกัน อยากหยุดพักเหมือนกันนะ
แต่วันหยุดของผมมันไม่ได้กำหนดตายตัว 
และส่วนใหญ่วันที่หยุดร้านจะเป็นวันที่ต้องไปทำธุระอื่นๆ
งานแต่ง งานบุญ งานบวช พูดง่ายๆ งานต่างๆของญาติพี่น้องนั่นแหละ
ถึงจะหยุดกันสักที เลยบางทีผมก็พาลขี้เกียจไปงานญาติ ให้ป๊า ม้าเค้าไปกัน
ส่วนผมขอ หยุดนอนอยู่บ้านหรือไม่ก็ ไปตลอนๆ ไปกรุงเทพบ้าง
อย่างครั้งที่ได้หยุด ล่าสุดนี้ คือ ไปดูเดี่ยว9 อันนี้ต้องวางแผนมานานแล้ว
เลยได้หยุดไปดู ถ้าปุ๊บปั๊บหยุดเฉยๆ จะไม่ค่อยมี เท่าไหร่


บางครั้งเห็นเพื่อนๆ น้องๆ ทำงานออฟฟิค งานประจำ ที่มีวันหยุดแน่นอนก็อิจฉานะ
ส่วนเราไม่มีวันหยุดแน่นอน จะหยุดก็ต้องอย่างที่บอกมานั่นแหละ
แต่หลายๆคน บอกว่า โอย ทำงานอย่างผมมันมีอิสระ ใครๆก็บอกว่า 
ผมเองนั่นแหละ สบายๆ อยากหยุดก็หยุดได้เลยไม่ต้องลาใคร
มันก็จริง แต่จะหยุดกันบ่อยๆ นัก มันก็ไม่เป็นผลดีต่อกิจการเท่าไหร่นะครับ
เดี๋ยวลูกค้าเซ็ง ว่าไอ้ร้านนี้หยุดบ่อยเหลือเกิน ทีหลังไม่มากินล่ะ เสียเวลามาทีไรหยุดๆ

เพื่อนหลายๆคนของผม อิจฉาผมว่าได้ทำงานอิสระ เป็นเจ้านายตัวเอง
ผมเคยคิดแบบนี้ ตอนช่วงที่เริ่มเปิดร้านใหม่ๆ ก็รู้สึกแบบนี้เช่นกัน 
เออ สบายใจดีไม่ต้องมีใครมาคุมเรา 
งานขายอาหารนี่เป็นอาชีพที่น่าอิจฉาเสียนี่กระไร 
ไม่ต้องเป็นลูกจ้างใคร เป็นเจ้านายตัวเอง  
แถม อยากกินอะไรก็ทำกินสลายไม่ต้องไปซื้อเค้ากิน


จนกระทั่งเมื่อได้ผ่านระยะเวลามาประมาณหนึ่ง ทุกอย่างทุกอาชีพแหละครับ 
ถ้าทำอะไรจำเจๆซ้ำๆทุกวันมันก็เบื่อ นะบางที 
บางวันมันรู้สึกไม่อยากทำขึ้นมาซะงั้น ก็มีนะครับ
จนผมได้มาคิดถึงคำพูดที่ว่า“เป็นเจ้านายตัวเอง”มันรู้สึกดีจริงหรือ?
คิดแล้วก็เศร้า เพราะ ถึงเราเป็นเจ้านายตัวเอง ก็จริง
แต่เราก็เป็นลูกน้องของตัวเองในเวลาเดียวกันด้วย

เพราะ อันที่จริงงานร้านอาหารมันไม่ได้อิสระจริงๆ นะสิครับ
จริงอยู่ที่งานมันเป็นกิจจการของครอบครัว 
ดูเหมือนจะไม่มีกฎระเบียบตายตัว ไม่ซีเรียสอะไรมาก
แต่ที่จริงๆแล้ว มันมีความจุกจิกในงาน มากมาย 
จนบางวันผมไม่สามารถมีเวลาไปที่ไหนได้เลย
ทำงานตั้งแต่ เที่ยงวันยันตี 1 วันละกี่ชั่วโมงนับเอาล่ะกัน
จะไปไหนมาไหนไม่ค่อยสะดวก จะรู้สึกห่วงร้าน 
เป็นโรคจิตดู เวลาตลอดเวลาว่ากี่โมงแล้ว
เดี๋ยวคุณลูกค้าจะเข้าร้านแล้ว รีบกลับๆก่อน

อืม ไม่มีวันลาป่วย ลากิจ หรือเรียกว่า เอ็งห้ามป่วย ห้ามลา 
บางครั้งรู้สึกปวดเมื่อย รู้สึกเหมือนเป็นไข้ ก็ต้องช่วยทำก่อน 
เพราะช่วงลูกค้าเยอะทำกันไม่ทันจริงๆ จะไม่ช่วยก็รู้สึกกินแรงคนอื่น
จะไม่ช่วยก็ได้นะ เพราะทุกคนก็รู้ว่าเราไม่สบาย 
แต่มันรู้สึกอยู่ในจิตใต้สำนึก ลูกค้าเต็มร้านเลยวุ้ย
คือ ถ้าไม่ถึงขั้นลุกไม่ขึ้น หรือยืนผัดไม่ไหว ถ้ายังพอทำได้ก็ต้องช่วยก่อน

มีคนบอกว่าอย่า งกมากเลย วันไหนไม่ไหว ก็หยุดร้านเถอะ
จริงๆก็อยากหยุดนะ แต่เรายังมีค่าใช้จ่ายเยอะนะ
ใครว่าขาดอาหารได้ตังค์เยอะ ไม่เถียง 
ได้ตังค์เยอะ แต่รายจ่ายก็ไม่น้อยเลย
วันไหนเราหยุดขาย นั่นแสดงว่าวันนั้นขาดรายได้ 
แล้วอย่างที่บอก หยุดบ่อยๆ เดี่ยวลูกค้าเบื่อ 
หนีไปกินร้านอื่นหมด แย่เลย 
ร้านอาหารเดี๋ยวนี้ มีเยอะมาก 
คือ พอไม่รู้จะทำอาชีพอะไร ก็เปิดร้านขายของกินเลย
(บ้านข้างๆ ก็พึ่งจะมีร้านก๋วยเตี๋ยวมาขายอีกร้าน เยอะจริงๆ)

งานการบริการลูกค้าถ้าจะดูกันจริงๆนะ มันโคตรจะไม่อิสระเอาเสียเลย 
เพราะเราต้องคอยเอาใจใส่ และในใจต้องท่องซ้ำแล้วซ้ำอีก “ลูกค้าถูกเสมอ” 
เราต้องทำตามที่ลูกค้าสั่ง เพราะเราทำอาหารตามสั่ง แค่นี้ก็ไม่อิสระแล้วเห็นไหม?

อืม ถ้าอ่านมาถึงบรรทัดนี้แล้ว  ยังจะมีใครมารู้สึกอิจฉาผมอีกไหมนะ

(รู้สึกได วันนี้จะออกแนวบ่นๆเยอะ)

     Share

<< วันหวยออก- เรื่องของหนังยางมาดูใบออเดอร์ สั่งอาหารของคุณลูกค้ากัน >>

Posted on Sun 4 Sep 2011 5:08
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh