ส่งข่าวเฉพาะกิจ
ครั้งแรก
เรื่องของน้ำดำ
เรียนรู้กันแล้วค่อยรัก หรือ รักแล้วค่อยๆที่จะเรียนรู้กันไป
เมื่อครั้งยังบวชพระ
จดหมายของเพื่อนกบ
อ้วน
เช้งเม้ง
ผัดซีอิ๊ว
ไปงานหนังสือ-กลับมาพร้อมกับความสุข
มิตรภาพไร้พรมแดน
ไปจังหวัดฮ่องกง (2)
ไปจังหวัดฮ่องกง (1)
พี่สาวครับ
กุ๊กโอ๋
โปสการ์ดในกล่องเก็บความทรงจำ
5 ชอบ 5 ไม่ชอบ ประจำปี 2554
ไม่บ่อยนัก ที่จะได้กินข้าวแบบพร้อมกันทั้งบ้าน
ยำกุนเชียง หรือ ยำไส้กรอกจีน
ไปดูเขาแต่งงานกัน(อีกแล้ว)
ขอเร็วๆ ด่วนๆ ไวไว หน่อย
ตามหาหัวใจ(เป็ด)
หมูบะฉ่อ
"มั่นใจว่าคนไทยเกิน 1 แสนคน แยกไม่ถูกว่า อันไหนกะเพรา อันไหนโหระพา"
ไข่เจียว
social network
young at heart
เขียนเรื่อง น้ำท่วม ซะหน่อย
ฉันรักเย็นวันศุกร์ แต่ เกลียดเช้าวันจันทร์
ข้าวผัดกะเพราคลุก
ก็เพราะเจ้าความรักนี่แหละที่ยังทำให้เรายังอยากใช้ชีวิตอยู่ รอคนๆนั้น
ง่ายๆ แกงจืดเต้าหู้ ผมทำได้ คุณก็ทำได้ครับ
เทศกาล(จำ)เจ
ใหม่
แป้ง
(ละ)อ่อน






 

สวัสดีเดือนกุมภาพันธ์ เดือนที่ใครๆก็บอกว่า เป็นเดือนแห่งความรัก 
เป็นเดือนแห่งความหอมหวานของคนที่มีคู่ 
ในขณะเดียวกันก็เป็นเดือนของความเศร้าเล็กๆ
ของคนที่ไม่มีคู่ ก็คนโสดทั้งหลายนั่นแหละ

ผมเป็นคนของเดือนกุมภาพันธ์ครับ ผมเกิดเดือนแห่งความรักครับ
แต่หลายๆครั้งคนที่เกิดในเดือนแห่งความรักอย่างผม
กลับไม่เคยได้สมหวังในความรักจริงๆจังๆกับเขาสักที

เมื่อคืนก่อนนั่งดู DVD หนังเรื่อง 30 กำลังแจ๋ว
แล้วก็นึกถึง ช่วงที่ตัวเองเป็นเด็กหนุ่ม ช่วงนั้นก็มีความรู้สึกแอบชอบรุ่นพี่ เหมือนกัน
อันนี้มันต้องเป็นความรู้สึกของผู้ชาย ผู้หญิง ทุกคนนะครับ ช่วงหนึ่งจะรู้สึกว่าชอบรุ่นพี่
ผู้ชายหลายๆคน ช่วงเรียนมัธยมต้องเป็นแบบนี้ คือ หลงรักรุ่นพี่ที่แก่กว่า
เพราะเพื่อนรุ่นเดียวกัน เขาจะไม่มองเรา เพราะเราดูตัวเล็กกว่าและเด็กกว่า
เด็กผู้หญิงช่วงนั้นจะโตเร็วกว่าเด็กผู้ชาย เราเลยแอบไปชอบรุ่นพี่ดีกว่า

ย้อนกลับไปช่วงเวลา ตอนที่ผมอยู่ในวัยหนุ่มน้อย(กว่าตอนนี้เยอะ) 
ช่วงวัยรุ่นช่วงเรียนมัธยม เป็นช่วงเวลาของการแอบรัก แอบชอบ และแอบปลื้ม
ช่วงที่ผมเรียนชั้นม.2 ผมก็ได้รู้จักกับรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนี่งเรียนม.3 
ผมขอเรียกชื่อพี่เขาว่า พี่สาว ล่ะกัน :)
ผมเจอพี่เขาครั้งแรกตอนที่โรงเรียนจัดงานรุ่นพี่รับรุ่นน้อง
พี่สาว เป็นคนผูกข้อมือรับรุ่นน้อง ผมจำไม่ได้หรอกว่า เป็นพี่สาว
พี่สาว มาบอกผมทีหลังว่าเราเคยเจอกันมาแล้ว

พักกลางวันของวันหนึ่งผมกำลังกินข้าวที่โรงอาหาร พี่สาว มากับเพื่อน
ถือจานข้าว เดินเข้าแล้วถามผมว่า ตรงนี้มีคนนั่งไหม ผมส่ายหัวบอกว่าไม่มี
พี่สาว เขาก็ถาม จำพี่ได้เปล่า ผมบอกว่าจำไม่ได้หรอก พี่เขาบอกว่าเขาเห็นผมประจำ 
เดินหิ้วกระเป๋านักเรียนใบโตๆ ตัวเล็กๆ หัวกลมๆ ดูแล้วเหมือน อิกคิวซัง
พี่เขาเลยเรียกผมว่า"อิกคิว" หลังจากวันนั้นผมก็เป็น อิกคิว ของพี่สาว
พี่เขาบอกว่า ไว้วันหลังถ้าเราเจอกันอีก ทักกันได้นะ วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมได้คุยกับพี่สาว
เป็นธรรมดาของเด็กผู้ชาย ที่รู้สึกแอบปลื้มรุ่นพี่ คนนี้ทันที

หลังจากนั้นผม ก็จะได้เจอกับ พี่สาว บ่อยๆขึ้น ความจริงเราอาจจะเคยเจอกัน
เดินสวนกันบ่อยๆ แต่เป็นเพราะตอนนั้นผมไม่ได้สังเกต และสนใจ 
ผมจะแวะไปหาพี่ที่ห้องพี่เขา ทุกตอนเช้าก่อนเข้าเรียน  จนพี่ๆ ที่ห้องพี่ จำผมได้หมด
เพื่อนพี่สาว จะตะโกนแซวพี่สาวประจำว่า ว่ามีน้องมาหา ไปหลอกอะไรน้องเขาไว้
และผมก็จะรอกลับบ้านพร้อมกับพี่สาว ถ้ามีโอกาส 
แต่ส่วนใหญ่ช่วงเย็น ผมจะไม่ค่อยได้เจอกับพี่เขาเท่าไหร่
เพราะผมเรียนแผนเกษตร ตอนเย็นส่วนใหญ่ จะต้องไปดูแปลงผัก ที่ปลูกไว้
ผมรู้แค่ว่าบ้านพี่เขาอยู่แถวสะพานใหม่ ส่วนตัวผมตอนนั้น บ้านอยู่รังสิต

ช่วงปลายเทอมม.2  พี่สาวกับผมก็เริ่มห่างๆกันไป เขาก็คิดว่าเราเป็นน้องคนหนึ่ง 
และผมว่ามันเป็นความหลงปลื้ม มากกว่านะครับ แล้วพี่สาวก็เรียนจบ ม. 3 ออกไป
ส่วนผมก็ขึ้นมาเรียนม.3 ต่อมา และผมก็เริ่มจะลืมๆพีสาว ไปแล้ว 

.....................................................................

แล้วเมื่อผมเรียนจบม.3 ผมก็ไปเรียนต่อปวช. อาชีวะ ที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง
แล้วผมก็ได้กลับมาเจอพี่สาว อีกครั้ง!!  แบบที่ผมไม่ทันตั้งตัวเลย
ผมเรียนแผนกช่าง ก็จะมีเด็กพาณิชย์ซึ่งเขาจะมีเรียนทั้งตึกนอก กับตึกใน 
เด็กตึกใน คือเด็กที่เรียนรวมกับเด็กช่าง ส่วนเด็กตึกนอก เขาก็จะดูเป็นเด็กไฮโซนิดๆ  
พวกเด็กช่างอย่างพวกผม เลยชอบจีบดอกฟ้าตึกนอก
แบบว่าเด็กตึกในเห็นหน้ากันประจำ รู้สึกมันไม่ตื่นเต้นเท่าจีบเด็กตึกนอก

วันหนึ่ง ผมเลิกเรียน วันนี้ผมต้องไปรอรถเมล์ที่ป้ายหน้าเซนทรัล ลาดพร้าว
ส่วนใหญ่ผมจะไปรอรถเมล์ ฝั่งวิภาวดีรังสิต ผมจะกลับบ้านเส้นนั้น
วันนี้เพื่อนผมมันชวนบอกว่า กลับบ้านทางสายนี้ได้ไหม? 
ไปเป็นเพื่อนมันหน่อย มันก็ชวนเพื่อนไปอีก 2-3 คน
ไอ้เพื่อนผมคนนี้มันไปจีบเด็กพาณิชย์ ตึกนอก มันบอกว่า ตามจีบมาหลายวันแล้ว
พวกเราก็เลยตามไปให้กำลังใจ และช่วยลุ้นให้เพื่อนมันหน่อย
พวกผมก็เดินๆตามไปเป็นเพื่อนของเพื่อนผม เพื่อนผมมองหาเป้าหมาย
แล้วมันก็บอกผมว่าเจอแล้วๆ ผมเห็นนักเรียนหญิงพาณิชย์ 2 คน ยืนรอรถอยู่ที่ป้าย


เรื่องบังเอิญ มักจะเกิดขึ้นได้บ่อยๆในชีวิตคนเรา
เพื่อนผมก็เดินเข้าไปใกล้ๆ ส่วนตัวผมก็เดินตามไป แล้วผมเห็นผู้หญิง 1 ใน 2 คนนั่น
หน้าตาคุ้นเคยผมมาก ผมบอกกับตัวเอง "นั่น พี่สาวนี่หว่า!!" ผมจำได้
พี่สาว เค้าเรียนแผนกพาณิชย์ ก็รร.เดียวกันละครับ แต่พี่สาว เขาเป็นเด็กตึกนอกครับ
มิน่า ผมเลยไม่เคยเจอพี่เขาเลย ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า พี่เขาเรียนอยู่ที่นี่ด้วย!!

เพื่อนผมบอกคนผมสั้นนั่นแหละที่มันตามจีบอยู่
คนที่ไอ้เพื่อนผมมันไปจีบ เขาดันเป็นเพื่อนของพี่สาว(ของผม)
แล้ว พี่สาว เขาหันมาเห็นผม เขามองหน้าผมแบบประหลาดใจ 
เขาถามเลยว่า "เฮ้ย อิกคิว นั่นใช่ อิกคิว หรือเปล่า?"
ผมพยักหน้ารับ แล้วพูดกับพี่เขาว่า "พี่สวยขึ้นนะ แต่ผมยังจำพี่ได้"

โลกมันกลมจริงๆ ช่วงนั้นก็เป็นอีกช่วงที่ผมได้กลับมาเจอพี่สาวอีกหน 
จากนั้น ผมกับพี่สาว ก็ได้เจอกันบ่อยๆ เราเลยได้กลับบ้านด้วยบ่อยๆ
รถเมล์สาย 34 วิ่งจากลาดพร้าว ไปรังสิต สายพหลโยธิน 
รถเมล์สายนี้จะวิ่งผ่านสะพานใหม่ด้วย แล้วปลายทางคือรังสิต บ้านผม
เป็นที่รู้กันว่าสายนี้ รถติดและวิ่งช้ามาก ผมถึงชอบกลับสายวิภาวดี มากกว่า
แต่ช่วงเวลานั้น ความรัก ความหลง สามารถทำให้คนเรายอมทนได้จริงๆ
ผมไม่รู้สึกเลยว่า รถติดมันน่าหงุดหงิด รถมันยิ่งถึงช้ายิ่งดี
ผมยิ่งจะได้อยู่กับพี่เขานานๆ

พี่สาวเคยถามผมว่า อิกคิว โตขึ้นเยอะเลย มีแฟนยังนี่ 
แล้วพี่เค้าพูดแบบทีเล่นทีจริงว่า มาเป็นแฟนพี่ก็ได้นะ 
ผมงี้ใจเต้นตุ๊บๆ อยากตอบไปว่า พี่พูดแบบนี้ผมคิดจริงนะ
ไม่ทันได้ตอบ พี่เขาก็แซวว่า อะไรแค่นี่หน้าแดงเลย เขาก็หัวเราะ
ผมไม่สนหรอกว่า จริงๆแล้วพี่พูดเล่นพูดจริง ส่วนผมมีความสุขมาก
ช่วงเวลาประมาณ 2- 3 อาทิตย์ที่ผมได้เจอพี่สาว บางวันก็ไม่เจอแล้วแต่
แต่ก็ทำให้หัวใจหนุ่มน้อย ของผมพองโตได้

มาวันหนึ่งเพื่อนของพี่สาว(คนที่เพื่อนผมมันตามจีบอยู่) 
มาบอกกับผมว่า "มารอพี่สาวเหรอ วันนี้พี่สาวไม่ได้มาเรียน
มาตามจีบพี่เขาเปล่าเนี่ย พี่สาว เขามีแฟนแล้วนะ 
ระวังตัวไว้ด้วยนะ เดี๋ยวเจ้าของเขามาตามทวงคืน"
พี่เขามีแฟนแล้ว คำนี้ ทำเอาหัวใจผมเจ็บวูบ ที่เดียว
ผมก็เลย บอกไปว่า ผมกับพี่สาวรู้จักกันมานานแล้ว
เราเป็นพี่เป็นน้องกัน เดี๋ยวพี่เขาบอกแฟนเขาเองล่ะ
แต่หลังจากวันนั้น ผมก็กลับบ้านทางเก่า ถนนวิภาวดี เส้นเดิม
ผมก็ไม่ได้ไปเจอพี่เขา ไม่ได้คุยกับพี่เขา ไม่ได้กลับบ้านด้วยกันอีก

แล้ววันหนึ่ง เป็นช่วงตอนกลางวัน ก่อนเข้าเรียน
ผมเรียนรอบบ่าย จะเข้าเรียนตอนประมาณหลังเที่ยงๆ 
ก่อนเดินเข้าโรงเรียน ผมก็เจอกับพี่สาว พี่เขาเรียกผมก่อน
พี่สาว บอกว่า เดี๋ยวนี้ไม่กลับบ้านเป็นเพื่อนเขาเลยนะ
ผมบอกไปว่า ช่วงนี้งานเยอะต้องทำงานส่งอาจารย์
กลับบ้านดึก เลยต้องกลับทางเส้นโน่น เลยไม่ได้เจอพี่เลย
พี่เขาบอกว่า ไม่เป็นไร เอาไว้วันไหนถ้าเจอกันก็กลับพร้อมกันนะ
ผมยิ้มแทนคำตอบ "ไปเรียนก่อนนะ" นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ผมได้พูดกับพี่เขา
จริงๆแล้วผมคิดว่า พี่เขาน่าจะพอเดาออกอยู่ว่า ผมคิดอะไรกับพี่เขาอยู่
เลยหายหน้าหายตา ไม่เจอกับพี่เขาเลย

ทุกวันนี้ผมยังจำหน้าของ พี่เขาได้
ผมยังนึกถึงพี่เขาเสมอ ถ้ามีเมื่อโอกาสนั่งรถผ่านสะพานใหม่
ผมนึกถึงพี่เขาอยู่ เวลาที่มีโอกาสมา รอรถเมล์ที่ป้ายหน้าเซนทรัล ลาดพร้าว
ผมก็แค่อยากจะจดจำ และหยุดความรู้สึกดีดีกับพี่เขาไว้แค่ช่วงเวลานั้น เท่านี้ก็พอ

ช่วงเวลาที่มีความรัก มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขจริงๆ
ผมชอบเวลาที่เรามีความรู้สึกแบบนี้ นะ :D
 

     Share

<< กุ๊กโอ๋ไปจังหวัดฮ่องกง (1) >>

Posted on Thu 9 Feb 2012 9:55
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh